Στα ριζώματά τους..οι ατέρμονες σιωπές μιας παρολίγον καλοκαιρινής νύχτας..κει..στα ριζώματά τους έφτασαν οι ανάσες..πρωτίστως λιμνάσαν στις λακουβίτσες των λαιμών κι έπειτα γίναν πυγολαμπίδες στη ματαιότητα του μαύρου..πουθενά η βασίλισσα σελήνη.. βουβό το μοιρολόι του κόσμου τούτο το βράδι που μοιάζει με προσομοίωση..
Κάπου το'χω ξαναζήσει αυτό.. έτσι απλά σ'αγαπούσα προφανώς και πριν γεννηθώ..
Πλημμυρίζει η βρεφική νύχτα από το άρωμά σου..από το άρωμά μου...ως την ενηλικίωσή της τη χαραυγή, κανείς δε θα θυμάται αν ζούσε χτες..
Γελάω και κλαίω συγχρόνως..είμαι μέσα σου..είμαι πάνω σου σαν εγκατάληψη..
Αφουγκράσου ζωή μου...πως λαχανιάζει το αίμα στην τρελή του πορεία...
Ερμητικά σφαλίζεις τα παραθύρια με τα οποία τη γη σου γνώρισες..θα ξεχώριζα αυτά τα μάτια σε μύρια ανάμεσα..
Αφουγκράσου ψυχή μου..η αγάπη μου έγινε η φωνή του αηδονιού..η απελπισία μου σιγανοψιχάλισμα... κράτα με σαν αύριο να μην υπάρχει κι αφουγκράσου ουρανέ μου..άσμα ασμάτων από το θρύλο του έρωτα..ένα αηδόνι διαφεντεύει το σύμπαν..
Έτσι απλά ένιωθα ανέκαθεν πως με γύρευες.. με ορίζεις δική σου ξανά και ξανά με ένα φιλί.. αν αυτό μεγαλείο δεν είναι, ποιητές δεν είχαν ποτέ λόγο ύπαρξης..
Στα ριζώματα..στα απύθμενα ριζώματα ατελέσφορων ομολογιών φτάσαν τα πιο μεγάλα θέλω..στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού...στης γης το υπόγειο φυτρώνουν ως λουλούδια οι στεναγμοί..
Έτσι απλά πριν μήτρα σε φέρει στη ζωή..εμένα πρόσμενες... δε σε αφήνω.. εδώ..θα αναπνέω την αναπνοή σου...
